چشم به راه بهار

دستانم چه خالی است

بهار ندارد

----------------------------

چه شود اگر گذارم سر خود به دوش باران
و بنوشم از لبانش دو سه جرعه از بهاران

تن تشنه را سپارم به طراوت جسورش
و چو بيد گيسوان را کنم از شعف پريشان

نفسش مسيح گونه ، بدمد شفای مستی
به عروق سرد هستی و رهانـَدم ز حرمان

بشوم چو لاله دربست، ز شراب ژاله سرمست
برسد ندا: بنوش و به بهاريان بنوشان

و بنفشه ها به شبنم ، سر و روی خويش شويند
که پرنده ای کـُندشان ، به ترانه بوسه باران

چوشکوفه های بي تاب و جوانه های بی خواب
غزلم به رقص آيد ، به ترّنم هـَزاران

چه شود اگر نسيمي بوزد ز سمت البرز
که به بی قرار ِ غربت خبری دهد از ايران؟

خبری به سرخی ِ گل و به لحن سبز بلبل
همه مژده ی رهايی ، ز حصار هر چه زندان

خبراز طلوع اميد به مرام گرم خورشيد
که زروزگار ، جمشيد ، شده چيره بر زمستان

چه شود که سـِحر نوروز، به غمان کهنه پيروز
ندهد دگر به بيداد ، پر و بال ِ فتنه اين سان؟

برسد صدای عاشق ، به شفاعت شقايق
به هر آن کجا که شايد ، برسد صدای انسان

به چَکاد بي قراری،  به خلوص ، استواری
به نهايت شکفتن و صعود سرخ عصيان

دگرم مگو چه شايد؟ بگذر ز هر چه "بايد"
بگذار تا گذارم، سر خود به دوش باران

ویدا فرهودی(شاعرو مترجم)

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ٧:٢۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٦
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0