نمایش - زیست

دیدن نمایش اسب های پشت پنجره ، در خانه ی ِ هنرمندان ، تجربه ای منحصر به فرد بود . این نمایش ، دومین برنامه از برنامه  های نمایشنامه خوانی مجموعه ی  ِدور دنیا بود که قرار است با همکاری سفارت فرانسه ، در چند هفته برگزار شود .

اما آنچه امروز برگزار شد ، نمایشنامه خوانی نبود بلکه یک اجرای کاملا نو و تکان دهنده از یک نمایشنامه بود . نمایشنامه نوشته ی ِ ماتئی ویسنی یک و ترجمه ی ِ تینوش نظم جو است . نمایشنامه طبق گفته ی ِ هادی کمالی مقدم ، کارگردان نمایش ، به صورت بداهه پردازی اجرا شد و بازیگران به شیوه ای نو ، به خواندن نمایشنامه پرداختند ، خوانشی که در آن بر خلاف آنچه تماشاگران انتظار داشتند ، واژه ها ، آنقدر جویده جویده ، به سرعت ، نامفهوم و پراکنده ادا می شد که در آغاز ، برای تماشاگری که به شنیدن واژه های شمرده و کاملا مفهوم در یک نمایش ، عادت دارد ، باعث تعجب می شد . نمایش در تاریکی مطلق اجرا شد ، وتنها منبع نوری سالن ، لامپ های کوچکی بود که هر کدام از بازیگران ، مانند معدنچیان ، به سر خود بسته بودند . آنچه این تاریکی را بیشتر می کرد ، اجرای نمایش در تالار انتظامی خانه ی ِ هنرمندان بود ، تالاری که تمام دیوارهای آن سیاه رنگ است .

نمایش با اعلام شکست ها و پیروزی ها در جنگ های مختلف اروپا از قرن شانزدهم آغاز شد . در ادامه ، یکی از بازیگران مرد ، با موسیقی پر سر و صدای آتونال ، به صورتی دلقک وار و شبح گونه ، رقصید و پس از آن نمایشنامه خوانی ، آغاز شد . در نمایش ، سه بار سکوت هایی ایجاد شده بود که با نمایش فیلمی به صورت ویدیو پروجکشن ، این سکوت ها پر می شد .

آنچه جای تحسین داشت این بود که نمایش در انتقال مفهوم خود به تماشاگر کاملا موفق بود ، برای درک این مفهوم هم احتیاجی به اندیشیدن از جانب تماشاگر نبود ، چون تمام عناصر نمایش از موسیقی و صحنه پردازی تا نوع بیان بازیگران ناخودآگاه تماشاگر را به درون نمایش می برد و پوچی ، بی سرانجامی ، نابودی ، مرگ ، آشفتگی ، آوارگی و هر آنچه که نتیجه ی ِ جنگ است را بدون دادن هر شعاری ، به تماشاگر منقل می کرد . انتقال مفهوم مورد نظر نویسنده ، چیزی است که گاهی با اجراهای شلوغ و پر زرق و برق هم به دست نمی آید و پس از نمایش ، هر کدام از تماشاگران ، برای خود برداشتی از یک نمایشنامه دارند ، برداشتهایی گاهی متضاد با آنچه منظور نویسنده بوده است .

دلیل انتخاب عنوان این نوشته هم این است که به گفته ی ِ خود کارگردان و همینطور مهمانان ، در نشست پس از برنامه ، این برنامه نه یک نمایشنامه خوانی معمولی بود و نه یک اجرای معمولی و شاید براین نوع اجرا ، باید نامی تازه گذاشت . چون تماشاگر این نمایشنامه را بدون واسطه هایی چون کلام ، صحنه پردازی و ... می توانست درک کند ، و در واقع در طول نمایش می توانست جزیی از نمایش باشد و نمایش را زندگی کند ، این عنوان انتخاب شد .

برنامه ی ِ آینده ، خوانش نمایش همه ی ِ افتادگان نوشته ی ِ ساموئل بِکِت است که در روزهای یکشنبه و پنجشنبه ی هفته ی ِ آینده ساعت 17 ، برگزار می شود .   

 

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٩ آبان ۱۳۸٧
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0