نوروزانه - I

چه نوروز و چه عیدی ، چه کشکی و چه پشمی

++++++

گذر کن ز خیابان ، نظر کن سوی بازار

ببین از چپ و از راست ، چِسان مردم بیعار

نهاده به گِرو طشت ، درِ دکه ی ِ سمسار

که در این شب ِ نوروز شود صرف ِ قر ِ یار

هم از اطلسِ آبی هم از مخملِ یشمی

چه نوروز و چه عیدی ، چه کشکی و چه پشمی

یکی سویِ مغازه به حسرت نگرانست

یکی در غم و ماتم که اجناس گرانست

یکی در پیِ آبست یکی در غم ِ نان است

گرفتاری ِ مردم زِ آشوب ِ جهانست

بُتا در شب ِ نوروز ، تو هم بر سر ِ خشمی

چه نوروز و چه عیدی ، چه کشکی و چه پشمی

مخور غصه که این شهر کنون شهر فرنگ است

زِ هر گونه متاعی در آن رنگ به رنگ است

هم از رومیِ روم است هم از زنگی ِ زنگ است

زِ غم چون دلت ای دوست چو این قافیه تنگ است

بدین قافیه ما را نباشد دل و چشمی

چه نوروز و چه عیدی ، چه کشکی و چه پشمی

الا ای که به دوران ، تو را مال و منال است

برای تو همه شب ، شب ِ اول ِ سال است

بکن فکر فقیری که از ناله چو نال است

فِتاده به گذرگاه چه گویم به چه حال است

نه آبی و نه نانی ، نه دارو نه پزشکی

چه نوروز و چه عیدی ، چه کشکی و چه پشمی

دلا از چه خوری غم زِ دوران گذشته

به جای غم و اندوه بخور رشته برشته

و یا ترک ِ شکم کن که گردی چو فرشته

پی ِ مَقدم ِ نوروز ، چنین نامه نوشته

به نوروز ِلبویی ، تقی آب زرشکی

چه نوروز و چه عیدی ، چه کشکی و چه پشمی

سید غلامرضا روحانی (1296-1364شمسی)

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ٩:٢۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱ فروردین ۱۳۸۸
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0