هفت شعر از استاد دکتر تورج رهنما

با سپاس از دوست بزرگواری که باعث آشنایی من با استاد دکتر تورج رهنما شدند . برای آشنایی با استاد رهنما نگاه کنید به اینــجا .

شعرهایی هستند که با خواندشان انگار صاعقه به تو زده است .

هفت شعر از سروده های استاد رهنما

مرگِ سرو

وقتی پرنده در قفس ِ خویش

تصویر ِ باغهای جهان را

در ذهن می کشید ،

مردان چکمه پوش - شَبَح وار -

از باغ ِ ما جنازه ی ِ سَروی را

می بردند .

***

تغییر ِ فصل

بازیگران ِ صحنه یِ تاریخ

ما "شاعران ِ عصرِ حَجَر" را

اعدام کرده اند !

اکنون کنار ِ چشمه یِ زَمزم ،

ماییم و حوریان ِ بهشتی

( در پیشگاهِ قبله یِ عالَم ! )

*

آن سوی تر، ولی

صدها هزار شاعر ِ مَفلوک

( محصول ِ پُر طراوت ِ این قرن ! )

در شعله های آتش ِ دوزخ ،

فریاد می کشند .

*

بازیگران ِ عصر ِ طلایی

اعلام کرده اند :

باید به سویِ عصر ِ حَجَر رفت !

***

با شَمَنان

شب با شَمَنان می نشینم ،

هنگامی که صبح

آهنگ ِ سفر می کنم ، در می یابم

که قطار ِ بنفشه ها عبور کرده است !

*

کنار ِ گَنگ می ایستم

و رویشِ درخت ِ انجیر را

در گودی ِ دستهایم نظاره می کنم .

شمنان می آیند

و جنگلی عظیم را

روی شانه های خود می آورند .

دستهایم را به رودخانه می سپارم !

***

نسیم با پرنده گفت

نسیم با پرنده گفت :

" نگاه کن ،

چه آفتاب ِ مُرده ای !

زمین ، عقیم و آسمان عقیم ؛

درخت ، بیم و ابر بیم و دانه ، بیم .

بیا و از فراز ِ باغها گذر مَکن :

بنفشه ها درون ِ جعبه های خویش مرده اند ،

بهار را به جرم ِ سبز بودنش

به دست ِ گَزمه ها سپرده اند ! "

نسیم با پرنده گفت :

" زمان ، زمان ِ مُردن است ."

ولی نسیم با خبر نبود

که اشتباه می کند .

***

تُرکمن

از ابر ِ پلکهایت

صاعقه می جهد

و در بیشه یِ چشمهایت

ببری تشنه می غُرّد .

هان ، دوشیزه ی ِ قبیله یِ سرخ ،

دِرنگت چیست ؟

برخیز و نگاهت را

در سینه یِ من فرود آر ،

خنجروار !

آنگاه گوش به زمزمه ام بسپار :

" معاشران گره از زُلف ِ یار باز کنید ... "

***

دو لحظه یا دو قرن ؟

اگر من و تو در زلال ِ آفتاب

دو باغ ِ تشنه نیستیم ،

بگو من و تو کیستیم ؟

*

تو : روح ِ سبزه در نسیم ،

تو : رود ِ یاس در بهار

من : آفتاب ِ خسته در بنفشه زار .

تو : سایه ی ِ غزال ، انتظار ِ شیر

من : آسمان و ... کوچ ِ لَکلَکانِ پیر .

*

بگو من و تو کیستیم ؟

دو جنگلیم یا دو برگ ؟

دو نقطه ایم یا دو راه ؟

دو لحظه ایم یا دو قرن ؟

دو شعله ایم یا دو آه ؟

*

بگو من و تو کیستیم ؟

چرا دو قمری ِ جوان ، چرا دو قِصه نیستیم ؟

***

هنوز می توان ...

اگرچه در فضای ِ ذهن ِ ما هنوز

بهار ، فصل ِ سنگهاست ،

نگاه کن :

میان ِ کوچه باغها

بهار ، انفجار ِ سبز ِ رنگهاست .

بنفشه را هنوز می توان بنفشه خواند ،

هنوز می توان شکوفه های سیب را

نثار ِ گیسوان شوخ ِ باد کرد ،

هنوز می توان میان ِ قِصه ها

زِ عطرِ پونه یاد کرد .

هنوز با ستاره همسفر شدن گناه نیست ،

هنوز آسمان زِ کوچ ِ سارها سیاه نیست .

هنوز لاله ، سرخ و باده ، آتشین ،

هنوز غُصه ، زرد و خنده آشناست ،

هنوز آنچه در گلوی ِ سیره سبز می شود ، صداست .

هنوز فکر می کنی

بهار ، فصل ِ مُردن است ؟

*

از کتاب ِ " از دفتر خاطرات یک کاکتوس "

 

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ اسفند ۱۳۸۸
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0