بهانه ای برای به روز کردن وبلاگ

 

 سلام

یک ماه گذشت،دو ماه گذشت،سه ماه و.....سال نو شد ،آنقدر اسیر این زمانه سنگی بودم که حتی این حس را نداشتم به بهانه نوروزاینجا را به روز کنم.اما چه کنم ؟!اینجا زمانی ،به بهانه زیبایی به راه افتاد.هر چند،آنقدر فرصت نداشتم که بیشتر بیاموزم،تا در اینجا نوشته های خودم را بنویسم،اما قرار بود زیبا ببینم؛پس تصمیم گرفتم مطالب زیبایی را که می خوانم در اینجا بگذارم،شاید برای دیگران هم جالب باشد.اکنون هم که چنین بی بهانه شده ام،باز دلم نمی آید،اینجا را رها کنم،چون فکر می کنم ،گاهی که دیگر مجبوری خودت را تسلیم شرایط کنی،تنها راهی که تورا امیدوار نگه می دارد (که بی امید بودن،کم از مردن نیست)هزار باره به یاد آوردن روزهای خوشی است که داشته ای.

حالا هم فکر نمی کنم که دیگر بشود عید را تبریک گفت اما لااقل می توانم؛ بهاری،بهاری را برایتان آرزو کنم.

می خواستم به بهانه عید،اینجا مطلبی را درباره ترانه کودکانه بنویسم که مانند تمام خواستنهای این 10ماه،آنقدر امروز و فردا کردم که تا امروز دستم به نوشتنش نرفت.

اما چند روز قبل چیزی دیدم که بی ارتباط با مطلبی که می خواستم درباره کودکانه بنویسم نبود.داستان از این قرار بود که 2هفته قبل ،از یکی از محلات قدیمی اطراف خانه مان،عبور می کردم و با خود می گفتم چه خوب است با اینکه این محله قدیمی است اما هنوز عده ای در آن زندگی میکنند و به فکر تخریب خانه های خود و ساختن خانه ها ی جدید نیستند.اما چند روز پیش که از همانجا گذشتم چیزی دیدم که اول باورش سخت بود ،جای تمام آن خانه ها ،خیابانی سبز شده بود!هرچه دقیق شدم به نتیجه ای جز این نرسیدم که شهرداری راحت ترین کار را برای سبکتر کردن ترافیک انجام داده است-تعریض خیابان-و از خودم پرسیدم که آیا درکشورهای دیگرهم،اینطور راحت هر چه را که یاد آور قدیم است  از بین می برند.

اما کودکانه:چند روز قبل از عید بود که داشتم به این ترانه گوش می کردم،ناخودآگاه به ترانه دقیق شدم و با خود اندیشیدم نسل ما و نسلهای بعد ما ،چقدر با تصاویر این ترانه آشنا هستند .بیشتر که به ذهنم رجوع کردم ،دیدم ترانه ای چنین ایرانی که یادآور سنتهای زیبای بزرگترین جشن ما ایرانیان باشد و متعلق به ترانه نوین ایران ،را سراغ ندارم.نمی دانم چرا در لابه لای این همه کارهای بی ارتباط با عید که هر ساله در ایام نوروز از صدا و سیما پخش می شود ،جای این ترانه خالی است.شاید چون کودکانه  بعد از 30 سال ، به قول خود شهیار قنبری ؛ هنوز هم ،جانانه است.یکبار دیگر کودکانه را، با دقت در تصاویر زیبایش بخوانیم.

 

کودکانه

ترانه:شهیار قنبری

خواننده:فرهاد

 

بوی عیدی                    بوی توپ                          بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره ی نو

بوی یاس جا نماز ترمه ی مادربزرگ

                                          

                                           با اینا زمستون و سر می کنم

                                           با اینا خستگی مو در می کنم

 

شادی شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه ی عید از شمردن زیاد

بوی اسکناس ِتا نخورده ی لای کتاب

                                          

                                           با اینا زمستون و سر می کنم

                                           با اینا خستگی مو در می کنم                         

 

فکر قاشق زدن دختر ناز چشم سیاه

شوق یک خیز بلند از روی بته های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه ها

                                          

                                           با اینا زمستون و سر می کنم

                                           با اینا خستگی مو در می کنم

 

عشق یک ستاره ساختن با دولک

ترس نا تموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

 

                                           با اینا زمستون و سر می کنم

                                           با اینا خستگی مو در می کنم

 

بوی باغچه                بوی حوض  عطر خوب نذری

شب جمعه                 پی فانوس                     توی کوچه کم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی

                                           با اینا زمستون و سر می کنم

                                           با اینا خستگی مو در می کنم

                                           با اینا بهارو باور می کنم !!                 

 

ببخشید که طولانی نوشتم.

 

  

 

  

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٥
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0