تا بهار

تا بهاری که می آیی

     به یاد تو خواهم ماند

                          چشم به راه

آن روز که رفتی

     من ؛ جوانی را میان دستهای تو

                                        جا گذاشتم

و حالا ؛ هر روز

           به یاد لبخندت

                       به خودم

                            به زندگی

                                  نیشخند می زنم

آخر ؛ میان لبخندت

            هزار کودک شاد

                  آواز می خواندند

          و آزاد

                                پرواز می کردند

از وقتی که رفتی

                  زندگی

                       تنگ زندانی شده است

         بی پنجره

                 و بهار

به معجزه ای می ماند دور

         دورتر از باور تنهایی من

                 و پاییز

                       که خانگی شده است

                 و امید

                      که ناامید ؛ نفسهای آخر را می کشد

اما نه

         نه

هنوز شاید امیدی باشد

        چون چشمهای تو یادم هست

که بهاری بود

            و شاد بود

و سرشار

        پر از زندگی

                   پر از امید

چه فرق می کند

             دستهایت را در دستانم داشته باشم یا نه

با هر خنده ات دوباره زنده ام کنی   یا نه

                 یا اینکه تو نباشی و من ؛ اینجا

                             خسته ی تمام بی تو بودنها برایت بنویسم

مهم چشمهای زنده ی توست

                      که همیشه با من است

    

 

 

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ خرداد ۱۳۸٦
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0