از شمار دو چشم یک تَن کم      وز شمار ِخِرد ، هزاران بیش

 

صحبتهای ابوالفضل جلیلی ، در برنامه یِ سینما 4 این هفته ، درباره ی ِ به سرعت رد شدن ما ایرانیها از کنار فرهنگ ایرانی و دینی خودمان و توجه روزافزون کشورهای پیشرفته ، به همین میراث معنوی ، این فکر را به ذهنم آورد که در اینجا نوشته ای کمی مذهبی بنویسم . اما در گذشت تاسف انگیز یکی از آخرین استادان بزرگ ادبیات فارسی ، استاد بزرگ دکتر سید جعفر شهیدی ، باعث شد به نوشتن فرازهایی چند از ترجمه یِ دکتر شهیدی از نهج البلاغه ، که به نظر من بی نظیر و تکرار ناشدنی است ، بسنده کنم . با درگذشت دکتر شهیدی از استادان بزرگ ادبیات فارسی ، تقریبا بازمانده ای نماند و این برای من بسیار دردناک است . بیراه نیست اگر بگویم ادبیات فارسی و تاریخ اسلام یکی از پشتیبانان بزرگ خود را از دست داد و لغت نامه یِ دهخدا ، بی سرپرست شد . با اینکه متاسفانه ، بسیاری از همسالان من هم حتی ایشان را نمی شناختند و چه انتظار از ، کم سن و سال تر ها ، اما یاد استاد گرامی .

·         وفا با بیوفایان ، بیوفایی است با خدا ، و بیوفایی با بیوفایان ، وفا بُوَد نزد خدا .

·         تندخویی ، گونه ای دیوانگی است ، چرا که تندخو ، پشیمان شود و اگر پشیمان نشود ، دیوانگیِ او استوار بُوَد .

·         جوانمردی ، مِهر آوَرتر از خویشاوندی است .

·         هر آوندی ، بدانچه در آن نَهَند ، تَنگ شود ، جز آوند ِ دانش ، که هر چه در آن کنند ، فراختر گردد .

·         عیب تو نهان است ، چندانکه ستاره ی ِ بختت ، تابان است .

·         از عدالت نَبُوَد ، حُکم نمودن به گمان .

 

 

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ۱٠:٥٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٤ دی ۱۳۸٦
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0