مرگ و دوشیزه

از 7 تا 14 اردیبهشت ماه ، همزمان با هفته ی جهانی تئاتر ، پنجمین هفته ی تئاتر ، در خانه ی هنرمندان ، برگزار شد . مراسمی که در طی این یک هفته برگزار شد را می توان به دو قسمت تقسیم کرد . مراسمی که در محوطه ی بیرونی خانه ی هنرمندان برگزار می شد شامل تئاتر های خیابانی ، تئاترهای عروسکی ، اجرای زنده ی موسیقی و جالبتر از همه رقص بود . گفتم جالتر از همه رقص ، چون پر طرفدارترین بخش از مراسم دو ساعته ی این هشت روز ، همان حرکات موزون یا رقص بود . در 4 روزی که در این مراسم شرکت داشتم هر روز دو نمایش حرکات موزون ، اجرا می شد یکی رقص کردی و دیگری حرکات موزون گروه حرکت به سرپرستی خانم فرزانه کابلی . البته نیازی به گفتن نیست که رقصندگان ، خانم نبودند . از رقص کردی که آنقدر زیبا اجرا می شد که گاهی دچار جذبه می شدید و می خواستید شما هم برقصید بگذریم ، به نظرم بهترین رقص گروه حرکت ، رقص روز پایانی بود که شلوغترین روز مراسم هم بود . جدا از هنر خانم کابلی و گروهشان نباید از آهنگ و ویلن مهندس بیژن مرتضوی که رقص با آن انجام می شد ، بگذریم . آهنگ روناک از آلبوم یه قطره دریا . جا ی همگی خالی .

اما در کنار این مراسم دو ساعته ی هر روزه ، رخداد زیبای دیگری هم در این هشت روز اتفاق افتاد : اولین رپرتوار رادیو تئاتر .

هشت روز ، هشت نمایش رادیویی به صورت زنده ، در سالن استاد انتظامی اجرا شدند . اگر حتی یک بار یک نمایش رادیویی را شنیده باشید ، دیدن اجرای زنده ی یک نمایش رادیویی حتما برایتان جالب خواهد بود . در روزهای پنجم و ششم دو نمایش پرواز بر فراز تیر چراغ برق ( نویسنده : محمد رضا اجاقی ، کارگردان : مجید حمزه ) و بخت آزمایی ( نویسنده : حسین کیانی ، کارگردان : رضا عمرانی ) اجرا شدند که هر دو در انتها با ازدواج به پایان می رسیدند و ترانه ی ( گل بریزین رو عروس و دوماد ...) استاد محمد نوری . احساس ِ شادی پس از نمایش پر بازیگر بخت آزمایی ، وصف ناشدنی است . یک حس خوب مشترک بین هنرمند و مخاطب . بهترین اجرا در بخت آزمایی را فریبا متخصص و سیامک صفری داشتند . نمایش روز آخر هم ، هیچ کس مشهور نیست ( نویسنده : دی . ام . بوکاز لارسون ، کارگردان : فریدون محرابی ) بود . بازی پر انرژی خانم آشا محرابی در نمایش پرواز...و همینطور هیچ کس ...بسیار جالب بود .

به نظرم اما مهمترین و بهترین نمایش ، نمایش مرگ و دوشیزه بود که در روز جمعه 13 اردیبهشت ، اجرا شد . نمایش ، اثر آریل دورفمان شیلیایی است ( برای آشنایی با دورفمان نگاه کنید به اینجا ) ...نمایش تنها سه نقش دارد : زنی قربانی شکنجه در حکومت پینوشه ، همسر او که حالا مسوول کمیته ی رسیدگی به جنایات دوران پینوشه است و مردی که زن او را پس از 15 سال از زمان شکنجه ها ، به یاد می آورد : دکتر شکنجه گر . اجرای نمایش واقعا نفس گیر بود و بسیار تاثیر گذار . 80 دقیقه و فقط 3 بازیگر که تنها با صدا باید حس عمیق نمایش را منتقل می کردند . بازیگرها واقعا عالی بودند و آنقدر در اجرا غرق شده بودند که اشکهایشان را در لحظاتی می شد دید . کارگردان و تنظیم کننده ی نمایش میکاییل شهرستانی بود و هنرمندان :

بهرام ابراهیمی : میراندا

بهناز بستان دوست : پولینا

میکاییل شهرستانی : هِراردو

نیازی به گفتن نیست که چقدر جای چنین برنامه ها یی که هنر را بین مردم می آورد ، و مردم را بی واسطه با هنرمندان رو به رو می کند ، خالی است و باید سپاسگزار خانه ی هنرمندان ، خانه ی تئاتر ، رادیو و تمام هنرمندان این هشت روز ، بود .

 

 

  
نویسنده : مهرداد ; ساعت ۱:٠۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ خرداد ۱۳۸٧
   

فرستادن به: Balatarin :: Donbaleh :: Facebook :: Twitthis :: 100C :: Del.icio.us :: Digg :: Friendfeed :: Technorati :: Subscribe to Feed

پيام هاي ديگران ()    +


Technorati Profile
  RSS 2.0